Monday, June 7, 2021

අධ්‍යාපනය : වෙළෙඳපොළ සඳහා ද? ශිෂ්ටාචාරය සඳහාද?

මා විසින් Lanka Lead News වෙබ් අඩවියට ලියූ ලිපියකි.


ලාංකේය ස්වභාෂා අධ්‍යාපනයට ඉහළින් නැවතත් කනකොක් හඬක්ද, කනකොක් පියාසැරියක්ද අසන්නට දකින්නට අපට සිදුවී තිබේ.

එක් ආගමික සාහිත්‍යයක මෙබඳු පාඨයක් සඳහන්ව තිබෙනු අපි අසා ඇත්තෙමු.

“වෙනස් කළ යුතු දේ වෙනස් කිරීමට දිරියද, වෙනස් නොකළ යුතු දේ නොවෙනස්ව තබා ගැනීමට සවියද ඒ දෙක එකිනෙකින් වෙන් කර ගැනීමට නුවණද කරුණාවෙන් මට දානය කළ මැනව.”

මෙම ආගමික පාඨය ලියුම්කරුගේ සිහියට නැඟුණේ මෙරට ප්‍රාථමික පන්තිවල සිට ඉංග්‍රීසි මාධ්‍යයෙන් අධ්‍යාපනය හැදෑරීමට අවස්ථාව සැලසෙන ලෙස දීප ව්‍යාප්ත මට්ටමින් පාසල් ආරම්භ කරන බවට මෙරට අධ්‍යාපන බලධාරීන් වෙතින් හදිසියේ නැඟුණු කනකොක් හඬ හේතුවෙනි. ඒ සූදානමට අනුව පූර්වෝක්ත ආගමික පාඨය “වෙනස් කළ යුතු දේ වෙනස් කිරීමට දිරියද, වෙනස් නොකළ යුතු දේ නොවෙනස්ව තබා ගැනීමට සවිය ද, ඒ දෙක එකිනෙකින් වෙන් කර ගැනීමට නුවණද කරුණාවෙන් ලංකාවේ අධ්‍යාපන බලධාරීන්ට දානය කළ මැනව.” වශයෙන් සංශෝධනය කිරීමට අපට සිදුවන්නේය.

 

භාෂා මාධ්‍යය පිළිබඳ කන්නන්ගර දැක්ම

ගෙවුණු 20 වන සියවසේ 1940 ගණන් වන විට අපේ රටේ අධ්‍යාපනය සම්බන්ධව මතු වී තිබූ ගැටලු හා තත්ත්වයන් අධ්‍යයනය කොට, ඒවා විසඳාගැනීම සඳහා වන යෝජනා ඉදිරිපත් කිරීම පිණිස, එවකට රාජ්‍ය මන්ත්‍රණ සභාවේ අධ්‍යාපන ඇමති ධුරය දැරූ ක්‍රිස්ටෝපර විලියම් විජේකෝන් කන්නන්ගර හෙවත් සී.ඩබ්ලිව්.ඩබ්ලිව්. කන්නන්ගර මහතාගේ සභාපතිත්වයෙන් යුතුව අධ්‍යාපනය හා සම්බන්ධ විවිධ වෘත්තිකයින් කණ්ඩායමකගෙන් සැදුම්ලත් විශේෂ කාරක සභාවක් පත්කර ගැනිණ. එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස 1943 සැප්තැම්බරයේ මෙම විශේෂ කාරක සභාවේ වාර්තාව ආණ්ඩුකාරයාට භාර දෙන ලදී.

 

පුළුල් අධ්‍යයනයක් වූ මෙම වාර්තාව තුළ ඒ වන විට මෙරට පැවති අධ්‍යාපන සන්දර්භය තියුණු විශ්ලේෂණයකට ලක් කර තිබුණු අතර, එවකට මෙරට පැවති අධ්‍යාපනය තුළ පැවති ගැටලු හඳුනාගෙන ඒවා මෙම වාර්තාව තුළ ‘මහා ඌනතා සහ ‘අඩු ඌනතා වශයෙන් කොටස් ‍දෙකකට දක්වනු ලැබිණි. එහි ‘මහා ඌනතා යටතේ සඳහන්ව ඇති කාරණයක් මෙසේය. ඒ එවක මෙරට ඉංග්‍රීසි මාධ්‍ය පාසල් අධ්‍යාපනය සම්බන්ධවය.

ඉංග්‍රීසි අධ්‍යාපනය මහත් ආකර්ෂණයක්ව පවත්නේ හොඳ වැටුප් සහිත පදවි සියල්ලම සම්බන්ධයෙන් ඉංග්‍රීසි දැනීමක් අවශ්‍ය නිසාය. ඉංග්‍රීසි වනාහි ආණ්ඩුවේ භාෂාවද, දිවයිනේ වෙළෙඳ ව්‍යාපාරයන්ගෙන් වැඩි හරියක භාෂාවද වෙයි. එබැවින් එය ධනවත්භාවය ලැබීමට මාර්ගයද වන්නේය. වඩා ඉහළට ඉගෙනීම කරගෙන යනු කැමති අයට ඉංග්‍රීසි භාෂාව අවශ්‍යය. එහෙයින් ඉංග්‍රීසි පාඨශාලා පවත්නා තාක් ම ඒවාට විශේෂ සැලකිල්ල දැක්වීම නොවළකී. තවද ඉංග්‍රීසි පාඨශාලා වඩා හොඳ පාඨශාලා විය. ඒවායේ වඩා හොඳ ගොඩනැඟිලිද වඩා හොඳ උපකරණද, වඩා හොඳ ගුරුවරුද වෙති. සත්‍යය නම්, ඉංග්‍රීසි පාඨශාලා විවෘත කිරීම පටන්ගත් තැන් පටන් ඒ සඳහා වියදම් දැරිය හැකි අය ඒවාට දරුවන් යැවූ බවයි. ඒවා ආරම්භයේ සිටම ගාස්තු අය කරන ලදී. මේ සියලුම කරුණු නිසා වියදම් දැරිය හැකි අය දූ පුතුන් ඉංග්‍රීසි පාඨශාලාවලට යැවූහ. ඒවායේදී ඔවුහු තම අදහස් ප්‍රකාශ කිරීමේ මාධ්‍යය හැටියට ඉංග්‍රීසි ව්‍යවහාර කිරීමට ඉගෙන ගත්හ. ඇත්තෙන්ම ඔවුන්ගෙන් බොහෝ දෙනකුට නිවැරදිවවත්, පහසුවෙන් වත් සිංහල හෝ දෙමළ කතා කළ නොහැකිය. මෙසේ ඉංග්‍රීසිය, සමාජයේ උසස් බව දක්වන සංකේතයක් විය. මේ ස්වභාවය අවැඩදායක බැව් අපි සියලු දෙනාම සලකමු. එබැවින් අපේ යෝජනා ඒ උවදුර අඩු කිරීමට හේතු වෙතැයි සලකම්හ. ඉංග්‍රීසි උගත් අය තමන්ගේ භාෂාව නොසලකා හැරීම වූ කලී ඔවුන්ට තම සංස්කෘතිය දියුණු කර ගැනීමටත් ලෝකයේ සංස්කෘතියට තම කොටස පරිත්‍යාග කිරීමටත් බාධාවක් යැයි යනු අපේ මතයයි. සිංහල හෝ දෙමළ යන භාෂා සිංහල හෝ දෙමළ ජනයාට අදහස් ප්‍රකාශ කිරීමට ඇති ස්වාභාවික මාධ්‍යය බැව්ද, සාහිත්‍යය සහ කලා ලෝකයට සාර්ථක යමක් දීමට ඔවුන්ට ඇති එකම මාධ්‍යය බැව්ද අපට වැටහී තිබේ.

මෙරට අධ්‍යාපනයේ භාෂා මාධ්‍යය තීරණය විය යුත්තේ සමකාලීන රැකියා වෙළෙඳපොළ ඉලක්ක කොටගෙන නොව, සමාජයීය වශයෙන් අධ්‍යාපනයේ පුළුල්තම පරමාර්ථ උදෙසා බවට වන ප්‍රගති චින්තනය මෙමගින් හඳුනාගත හැකිය. එය වඩාත් සුවිශේෂ වන්නේ මෙම විශ්ලේෂණය සිදුවන්නේ නිදහසින් පසු ලංකාවේ නොව, නිදහසට පෙර බ්‍රිතාන්‍ය යටත් විජිත අවධියේදීම වීමය. 1940 ගණන්වලදී පවා ස්වදේශික අධ්‍යාපනයේ පරමාර්ථය විය යුත්තේ කුමක්ද යන්න පිළිබඳව කන්නන්ගර මහතා ප්‍රමුඛ කණ්ඩායමට තිබුණු දැක්ම ඉංග්‍රීසි උගත් අය තමන්ගේ භාෂාව නොසලකා හැරීම වූ කලී ඔවුන්ට තම සංස්කෘතිය දියුණු කර ගැනීමටත් ලෝකයේ සංස්කෘතියට තම කොටස පරිත්‍යාග කිරීමටත් බාධාවක් යැයි යනු අපේ මතයයි. සිංහල හෝ දෙමළ යන භාෂා සිංහල හෝ දෙමළ ජනයාට අදහස් ප්‍රකාශ කිරීමට ඇති ස්වාභාවික මාධ්‍යය බැව්ද, සාහිත්‍යය සහ කලා ලෝකයට සාර්ථක යමක් දීමට ඔවුන්ට ඇති එකම මාධ්‍යය බැව්ද අපට වැටහී තිබේ. යන ප්‍රකාශයෙහි සුපැහැදිලිව දක්නා ලැබේ.

 

මේ දැක්ම හා චින්තනය මත පදනම්ව ‘ඉගැන්වීමේ භාෂාව සම්බන්ධව එම කමිටුවේ යෝජනා දක්වා ඇත්තේ මෙලෙසිනි. එම යෝජනා අදටත් වලංගු ඒවා බව පෙනේ.

ප්‍රාථමික පාඨශාලාවේදී මව් භාෂාවෙන් ඉගැන්වීම් කළ යුතු බව අපි යෝජනා කරමු.

(a) අනුමාන සහිත අවස්ථාවලදීත් දුෂ්කරතා ඉදිරිපත් වන අවස්ථාවලදීත් ප්‍රයෝජනවත් වීම පිණිස මව් භාෂාව යනු කුමක්දැයි මෙසේ පැහැදිලි කරමු.

(1) මව් පිය දෙදෙනාම සිංහල නම්, නැතිනම් දෙමළ නම් සිංහල හා දෙමළ පිළිවෙළින් මව් භාෂාව වන්නේය.

(2)   මව් පිය දෙදෙනා ජාති දෙකකට අයත් නම් ඔවුන් හා ඔවුන්ගේ දරුවන් සාමාන්‍යයෙන් ගෙදරදී කථා කරන භාෂාව ඔවුන්ගේ මව් භාෂාව මෙන් සැලකිය යුතුයි.

(3)   අනිත් සියලු දෙනා සම්බන්ධයෙන් - මව්පියන් විසින් තෝරාගැනීමට කැමති වන ඉංග්‍රීසි, සිංහල, දෙමළ හෝ මැලේ යන මෙකී භාෂාවන්ගෙන් එකක් මව් භාෂාව මෙන් සැලකිය යුතුය

(b) ඉංග්‍රීසි භාෂාවෙන් නූගන්වන සෑම ප්‍රාථමික පාඨශාලාවකම ඉංග්‍රීසිය භාෂා විෂයයක් වශයෙන් ඉගැන්විය යුතුයි. එමෙන්ම ඉංග්‍රීසි භාෂාවෙන් උගන්වන ප්‍රාථමික පාඨශාලාවල භාෂා විෂයයක් මෙන් සිංහල හෝ දෙමළ ඉගැන්විය යුතුයි. මුස්ලිම් ළමයින් සෑහෙන ගණනක් සිටින ප්‍රාථමික පාඨශාලාවල අරාබි භාෂාවද භාෂා විෂයයක් වශයෙන් ඉගැන්විය යුතුයි.

(c) පශ්චාත් ප්‍රාථමික පාඨශාලාවල පහළ අංශයේ ඉගැන්වීමේ භාෂාව මව් භාෂාව හෝ (එක් භාෂාවක් ඉංග්‍රීසි වූ) ද්විභාෂා විය යුතුයි. ඉගැන්වීම ඉංග්‍රීසි භාෂාවෙන් හෝ ද්විභාෂාවෙන් නොවේ නම්, ඉංග්‍රීසි භාෂාව ඉගැන්විය යුතුම වූ දෙවැනි භාෂාව විය යුතුයි. ඉගැන්වීම ඉංග්‍රීසි භාෂාවෙන් නම්, සිංහල හෝ දෙමළ භාෂාව ඉගැන්විය යුතුම වූ දෙවැනි භාෂාව විය යුතුයි.

(d) ද්විතීයික පාඨශාලාවල හෝ ජ්‍යෙෂ්ඨ පාඨශාලාවල ඉහළ අංශයේ ඉගැන්වීම ඉංග්‍රීසියෙන්, සිංහලෙන්, දෙමළෙන් හෝ ද්විභාෂාවෙන් විය යුතුයි. ඉගැන්වීම කරන්නේ ඉංග්‍රීසියෙන් හෝ ද්විභාෂාවෙන් නොවේ නම්, ඉංග්‍රීසිය ඉගැන්විය යුතුම වූ දෙවැනි භාෂාව විය යුතුයි.  ඉගැන්වීම කරන්නේ ඉංග්‍රීසියෙන් නම් සිංහල හෝ දෙමළ ඉගැන්විය යුතුම වූ දෙවැනි භාෂාව විය යුතුයි.

(e)  උසස් කාරක ඉගැන්වීම කළ යුත්තේ මව් භාෂාව මගින් හෝ ද්විභාෂාව මගිනි.(‘ලංකා අධ්‍යාපනයේ බ්‍රිතාන්‍ය යුගය 1796 -1947- රංජිත් රුබේරු)

‘අධ්‍යාපන භාෂා මාධ්‍යය’ හා සබැඳි මෙම යෝජනාවල පදනම සමකාලීන වෙළෙඳපොළ ඉල්ලුමක් සම්බන්ධ කාරණයක් නොව, සිංහල වේවා - දෙමළ වේවා - මුස්ලිම් වේවා - බර්ගර් වේවා - මේ ජාතිකත්වයන්ට අදාළ භාෂා අනන්‍යතාව - භාෂා විවිධත්වය - භාෂා විචිත්‍රත්වය යන සමස්තයට ගරු කරමින්, තම සංස්කෘතියට - තම සභ්‍යත්වයට අනන්‍ය අනාගත ලාංකේය පුරවැසි පෞරුෂයක් නිර්මාණය කිරීම සඳහා පාසල් දරු පරම්පරාව ගොඩනැඟීම බව සුපැහැදිලිය. තමන්ගේ මව් භාෂාව හා සබැඳි සංස්කෘතික දැනුම් පද්ධතිය පූර්ණ පුද්ගල පෞරුෂයක් ගොඩනැඟීම සඳහා කෙතරම් තීරණාත්මක කාර්යභාරයක් ඉටුකරනවාද යන්න කන්නන්ගර මැතිතුමා ප්‍රමුඛ කමිටුව මනාව හඳුනාගෙන තිබිණ.

එසේම පාසල් අධ්‍යාපනය මව්බසට සීමා කොට දරුවා ‘දූපත්වාදියකු බවට සිරකිරීමේ චින්තනයකට සීමා නොවී ලෝකය ජයගැනීම සඳහා සන්නිවේදන මාධ්‍යය ලෙස ‘ඉංග්‍රීසි භාෂාව ‘ඉගැන්විය යුතුම භාෂාව ලෙස අවධාරණය කර ඇත. සැබැවින්ම මෙය අධ්‍යාපනයේ භාෂා මාධ්‍යය සම්බන්ධ සමබර ලෝක දැක්මක් බව අවිවාදිතය. අදින් දශක 8කට පමණ එහා පැවති මේ දුර දැක්ම අදටත් කිසිදු අධ්‍යාපන බලධාරියකුට අබිබවා යා හැකි හෝ ඊට වඩා හොඳ දැක්මක් ආදේශ කළ හැකි රික්තයක් සහිත දැක්මක් හෝ නොවේ.

 

මව්බස හා සබැඳි අධ්‍යාපනයේ මනෝ විද්‍යාත්මක පදනම

මූලික අධ්‍යාපනය සිය මව්බසින් ලබා දීම මුළුමනින්ම මනෝවිද්‍යාත්මක වූත්, සමාජ විද්‍යාත්මක වූත්, විද්‍යාත්මක වූත් අවශ්‍යතාවකි. එය එදා මෙදා තුර ළමා මනෝ විද්‍යාඥයින්, අධ්‍යාපන විද්‍යාඥයින් නැවත නැවත පෙන්වා දී තිබේ.

ආචාර්ය ලාදා අයිදාරොවා, ළමා අධ්‍යාපනයේදී භාෂාව සම්බන්ධ වැදගත්කම විශේෂයෙන් අවධාරණය කර ඇති සෝවියට් මනෝවිද්‍යාඥවරියකි. ඇය මෙසේ සඳහන් කරයි. ළමයාගේ සමස්ත බුද්ධිමය වර්ධනයේදී භාෂා වර්ධනය විසින් ඉටුකළ යුතු මෙහෙය අති විශාලය. භාෂාවක් ඉගැන්වීමේදී පදනම දැමිය යුතු ආකාරය සම්බන්ධ ගැටලුව අද අධ්‍යාපනයේ ඉතාමත් තියුණු ගැටලුවලින් එකකි. ප්‍රකෘති විද්‍යාවන් සහ තාක්ෂණ විද්‍යාව පිළිබඳ අනවරතයෙන් වැඩෙන උනන්දුව සමගම සෑම පුද්ගලයකුටම කලා විෂයයන් (humanities) ගැනද පූර්ණ දැනුමක් දීම අත්‍යවශ්‍ය වේ. භාෂාව සම්පූර්ණයෙන් හැදෑරීමකින් තොරව ස්වීයත්වය වර්ධනය කිරීම පූර්ණ වටිනාකමකින් යුක්ත විය හැකිද? භාෂාව මගින් ළමයා ජාතික සහ ජගත් සංස්කෘතිය සොයාගෙන, වැළඳ ගනියි. භාෂා අධ්‍යාපනය දැනුම ස්වීකරණයේ ප්‍රධාන වාහකයක් ලෙස අප සලකන්නේ එහෙයිනි.

මේ කිසිදු තැනක අධ්‍යාපනයේ භාෂා මාධ්‍යය ගැන අවධාරණය වන්නේ එය සමකාලීන ජාතික හෝ අන්තර්ජාතික වෙළෙඳපොළ අවශ්‍යතා වෙනුවෙන් සන්දර්භගත කිරීමකින් නොව, ඒ ඒ දේශයට අනන්‍ය පූර්ණ මිනිසකු - පූර්ණ සංස්කෘතික මිනිසකු නිර්මාණය කිරීමේ ඉලක්කය වෙත ස්ථානගත කිරීමේ විෂයමූලික පදනමකිනි. එහි අවසාන ඉලක්කය වන්නේ ස්වකීය සංස්කෘතික අනන්‍යතාව සහිතව, ලෝකය හමුවේ පෙනී සිටින පෘථිවි වැසියකු නිර්මාණය කිරීම මිස, කෙතරම් කුඩා ජාතියක - සංස්කෘතියක වුව අනන්‍යතා සිඳගෙන වෙනත් සංස්කෘතික අනන්‍යතාවක් ආරෝපණය කරගත් මානව යන්ත්‍රයක් ගොඩනැඟීම නොවේ. 

19 වන සියවසේ ශ්‍රේෂ්ඨ අධ්‍යාපනවේදියකු ලෙස සැලකන කොන්ස්තන්තීන් උෂින්ස්කිගේ අධ්‍යාපනය හා භාෂාව සම්බන්ධ මෙම දැක්ම බලන්න.

භාෂාව ජනයාගේ අතීත, වර්තමාන සහ අනාගත පරම්පරා එක් විශාල, ඉතිහාසමය සහ සජීවී, අස්තිත්වයකට එක් කරන  ඉතාමත් ජෛවී, පොහොසත් සහ ස්ථාවර  පුරුකය. එය ජනයාගේ ජීව්‍යතාව මූර්තිමත් කරනවා පමණක් නොවේ. එය ජීවයම වෙයි... මේ අනන්ත අප්‍රමාණ මුතුන් මිත්තන් පරම්පරාවල් දුටු, අත්දැකීම් ලැබූ, මුහුණ දුන් සහ සිතූ සෑම දෙයක්ම  ළමයා විසින් පහසුවෙන් ග්‍රහණය කරගනු ලැබේ... තම මව් භාෂාව ප්‍රගුණ කිරීමේදී ළමයා හුදෙක් වචන, ඒවායේ සංයෝජන සහ පරිණාමන පමණක් නොව වස්තු පිළිබඳ අදහස් සහ සංකල්ප අනන්ත ප්‍රමාණයක්, සිතුවිලි, හැඟීම් සහ කලාත්මක ප්‍රතිරූප රාශියක්, භාෂාවේ තර්කය  සහ දර්ශනය ප්‍රගුණ කරයි.”

අධ්‍යාපනය යනු සංස්කෘතිය පවරාදීම වන්නේ නම් නිසැකවම එය කළ හැක්කේ සිය මව්බස මත පදනම් වූ අධ්‍යාපන මාධ්‍යයෙන් බව උෂින්ස්කිගේ මෙම ප්‍රකාශය තවදුරටත් ඔප්පු කර පෙන්වයි. භාෂාව මිනිසුන්ගේ සංස්කෘතිය ඓන්ද්‍රීය ලෙස පිළිබිඹු කරන්නක් ලෙස ඔහු දකී.

මව්බස සම්බන්ධ කොන්ස්තන්තීන් උෂින්ස්කිගේ මතය වැඩිදුරටත් විවරණය කරමින් ආචාර්ය ලාදා අයිදාරොවා දක්වන අදහස අධ්‍යාපන මනෝවිද්‍යාත්මක වශයෙන් ඉතා වැදගත්ය.

“ඇත්තෙන්ම මෙහිදී අවධානය යොමු වන්නේ ව්‍යාකරණ හෝ ප්‍රකාශන මාධ්‍ය කෙරෙහි නොව, භාෂාවේ අන්තර්ගත දේ සහ එමගින් හුවමාරුවන අදහස් හා එය බිහිකරන ජනයා සමග ඒකත්වය පිළිබඳ හැඟීම කෙරෙහි වන අතර, මෙය අයෙකුගේ මව්බිම පිළිබඳ හැඟීම යනුවෙන් හඳුන්වනු ලැබේ. භාෂාවක් ප්‍රගුණ කිරීම මගින් ළමයාට තමාගේම අත්දැකීම්වල සීමාවන්ගෙන් ඔබ්බෙහි වූ සාධනයක් ප්‍රගුණ කළ හැකිය. මෙය අතිශයින් වැදගත්ය. වෙනත් වචනවලින් කිවහොත්, ඔහුගේ පෞද්ගලික හැකියාවන්ගේ සහ සංජානනයේ සීමාවන් අතුරුදන් වී යයි. එසේම ඔහුගේ හැකියාවන් වර්ධනය වෙයි. මෙය භාෂාවක් ප්‍රගුණ කිරීමෙන් අදහස් කරන දෙයෙහි එක් අංශයකි. අනෙක් අංශය පුද්ගල විඥානය වර්ධනය කිරීම සම්බන්ධයෙනි. එයද මිනිසකු භාෂාවක් ප්‍රගුණ කරන ආකාරය මත විශාල වශයෙන් රඳා පවතී.

භාෂාව අදහස් හුවමාරු කිරීමේ මාධ්‍යයක් පමණක් නොව, බුද්ධිමය බල සංචායනයක් (ඇකියුමිලේටරයක්) සහ මිනිස් අත්දැකීම් ගබඩාවක්ද වේ. කොන්ස්තන්තීන් උෂින්ස්කි කී පරිදි, ‘ළමයා තම ස්වභාෂාව ඉගෙන ගැනීමේදී කරන්නේ සම්ප්‍රදායික ශබ්ද අධ්‍යයනය කිරීම පමණක් නොවේ, ඔහු ස්වභාෂාවේ හරයෙන්ම අධ්‍යාත්මික ජීවිතය සහ බලය උරාගනියි. එය ළමයාට සොබාදහම තේරුම්කර දෙයි. ළමයා සමාජයට, එහි ඉතිහාසයට සහ එහි අපේක්ෂාවන්ට හඳුන්වා දෙයි.  එසේම එය කිසිම සෞන්දර්ය විද්‍යාඥයකුට වඩා හොඳින් ළමයා ජන විශ්වාසයන්ට සහ ජනප්‍රවාදයට ඇතුළත්කර ගනියි. අවසානයේ එය ළමයාට කිසිම දර්ශනවාදියකුට ඇත්තෙන්ම උගැන්විය නොහැකි වනු ඇති තාර්කික සංකල්ප සහ දාර්ශනික අදහස් ලබා දෙනු ඇත. ”

පාසල් අධ්‍යාපනයේ භාෂා මාධ්‍යය සම්බන්ධ තර්කනය නිර්මාණය විය යුත්තේ මෙබඳු පුළුල් දැක්මක් තුළය. එය යුනෙස්කෝව පවා පිළිගත් කාරණයකි.

 

ශිෂ්ටාචාරය සඳහා අධ්‍යාපනයද? වෙළෙඳපොළ සඳහා අධ්‍යාපනයද?

මෙබඳු පිළිගත් විද්‍යාත්මක පසුබිමක් නොතකා හැර අධ්‍යාපනයේ ඉලක්කය වෙළෙඳපොළ අවශ්‍යතාවලට සාපේක්ෂව තීරණය කරන්නට යාම අමණ හා බිහිසුණු පියවරක් බව අමුතුවෙන් කිය යුතු නැත. නූතන රැකියා වෙළෙඳපොළේ සන්නිවේදන කටයුතු සඳහා ඉංග්‍රීසි අවශ්‍ය බවට විවාදයක් නැත. නූතන උසස් අධ්‍යාපන කටයුතු සඳහා නව දැනුම ගවේෂණය සඳහා ඉංග්‍රීසි අවශ්‍ය බවට විවාදයක් නැත. එසේම මේ අවශ්‍යතාව, අද අධ්‍යාපන හා දේශපාලන බලධාරීන් තමන් සොයාගත් දෙයක් සේ වදාරන්නට දශක 8කට පෙර කන්නන්ගර මහතා ප්‍රමුඛ කණ්ඩායම ‘ඉංග්‍රීසි ඉගැන්විය යුතු ම විෂයයක්’ ලෙස යෝජනා කර ඇත්තේ අනාගතවාදී දැක්මකින් බව වටහා ගත යුතුය.

තමන්ගේ නොවන බසකින් අධ්‍යාපනය ලබන දරුවකුට සිය ජීවිතයෙන් දැවැන්ත සංස්කෘතික දැනුම් පද්ධතියක්, නිර්මාණශීලී චින්තන පදනමක් අහිමි වී යාම නොවැළැක්විය හැක්කකි. නූතන වෙළෙඳපොළ ඉල්ලා සිටින හුදු සන්නිවේදන මාධ්‍යයක අවශ්‍යතාව වෙනුවෙන්, මිනිස් පරම්පරාවකින් එබඳු සංස්කෘතික දැනුම් ප්‍රවාහයක් උදුරාගන්නේ නම් එය බිහිසුණු අපරාධයකි. එය නිසැකවම ජාතික අපරාධයක් නොව, මුළු මානව ශිෂ්ටාචාරයටම එරෙහි අපරාධයකි. මිනිසකුගේ මව්බස හා ගොඩනැඟුණු දැනුම් පද්ධතියක් යනු හුදු කිසියම් රටකට හෝ ජාතියකට අයත් වූවක් නොව සමස්ත මානව ශිෂ්ටාචාරයටම අයත් වන්නකි. එබැවින් අධ්‍යාපන මාධ්‍යය වෙනස් කිරීමේ නාමයෙන්, නූතන ලාංකේය මධ්‍යම පන්තියේ ලාබ ජනප්‍රියත්වය වෙනුවෙන් එවැනි පියවරක් තැබීම එකඟ විය හැක්කක් නොවේ.

මෙතැනදී මේ ලියුම්කරුගේ සිහියට නැඟෙන්නේ මෙරට සිටි විශිෂ්ට අධ්‍යාපන වෘත්තිකයකු හා ලේඛකයකු වූ ලීලානන්ද ගමාච්චි මහතා වරෙක දක්වා තිබූ අදහසකි. තම දරුවන්ට ඉංග්‍රීසි මාධ්‍යයෙන් පෙර පාසල් අධ්‍යාපනය දෙන්නට අඳබාල මාපියන් අතර පවතින උනන්දුව ඔවුන්ගේ දරුවන් අනතුරේ හෙළනු ඒකාන්තය. දරුවන්ගේ පරිකල්පනය සහ සංයුක්ත චින්තනය වර්ධනය වන මේ අවධියේ ඔවුන්ගේ ආධ්‍යාත්ම වර්ධනයට අවශ්‍ය යෙන්ම පදනම් විය යුතු මව්බස වෙනුවට ගෙදර භාවිත නොවන පර බසක් උපයෝගී කර ගැනීමෙන්, ඒ දරුවන්ගේ මානසික වර්ධනයට බාධා වන බව මේ අඥානයෝ නොදනිති. පෙර පාසල් අධ්‍යාපනයට මතු නොව පාසල් අධ්‍යාපනය සම්බන්ධවද මේ අදහස එසේම වලංගුය.

තොරතුරු තාක්ෂණය අධිනිශ්චය වී ඇති ලංකාවක, තොරතුරු තාක්ෂණ වෙළෙඳපොළක් වෙනුවෙන් සියලු අධ්‍යාපනික ඉලක්ක සීරුමාරු කරන්නට යාමෙන් මෙරට බිහිවනු ඇත්තේ අන්තර්ජාතික සමාගම්වල ‘දත්ත ඇතුළත් කරන ශ්‍රමික පරම්පරාවක්’ මිස, ඒ තොරතුරු තාක්ෂණ ලෝකය තුළ පවා ලාංකේය අනන්‍යතාවක් සහිත සුවිශේෂ මැදිහත්වීම් කළ හැකි නිර්මාණශීලී පරපුරක් නොවන්නේය.  

අනෙක් අතට මෙලෙස පාසල් අධ්‍යාපනය ඉංග්‍රීසි මාධ්‍යය බවට පරිවර්තනය කළහොත් මෙමගින් මෙරට උසස් අධ්‍යාපන තලයේදී කලා විෂයයන් හා සබැඳි ශාස්ත්‍රීය අධ්‍යාපනයට අත්වන ඉරණම අමුතුවෙන් කිව මනා නොවේ.

මෙලෙස ඉංග්‍රීසි භාෂාවෙන් ඉගැන්වීම සම්බන්ධව මතුවන තාක්ෂණික ගැටලු (ගුරුවරුන් සම්බන්ධ ගැටලු) හා සමාජ ගැටලු (මෙරට බහුතරයක් දෙමව්පියන්ට එය බලපාන බහුවිධ ආකාර) ගැන අප මෙහිදී කිසිසේත්ම සාකච්ඡා නොකරන්නේ, මෙලෙස අධ්‍යාපන මාධ්‍යය වෙනස්කිරීමට සිතීමම, එම ප්‍රවේශයම සාපරාධී දෙයක් බැවිනි.

අපේ රටේ පාසල් අධ්‍යාපනය සම්බන්ධව විසඳාගත යුතු  අටෝරාශියක් ගැටලු තිබියදී, දුෂ්කර පළාත්වල නිසි අධ්‍යාපන පහසුකම් හා මානව සම්පත් නොමැති පාසල් කොතෙකුත් තිබියදී, සාමාන්‍ය පාසල් විෂයයක් ලෙස ඉංග්‍රීසි උගැන්වීම පවා ගැටලුවක්ව තිබියදී අගනාගරික දෙමාපියන් අතලොස්සකගේ ‘හීන’ වෙනුවෙන් අධ්‍යාපනය සමග අමණ පර්යේෂණ කිරීම, අත්හදාබැලීම් කිරීම පිළිගත හැක්කක් නොවේ. මෙරට දරුවන්ගේ ඉංග්‍රීසි දැනුම ගොඩගැනීමට සැබෑ අවශ්‍යතාවක් තිබේනම්, ඉකුත් 40 දශකයේ කන්නන්ගර වැඩපිළි‍වෙළ තුළ ඇති යෝජනා අදටත් වලංගුය. එසේම අදටත් මෙරට දුෂ්කර පළාත්වල පාසල්හි නිර්මාණශීලී ඉංග්‍රීසි ගුරුවරුන් ජාතික අධ්‍යාපන ආයතනයේ පොතේ නැති විවිධ ක්‍රමවේද යොදාගනිමින් පාසල් දරුවන්ට මනා ඉංග්‍රීසි දැනුමක් හා සන්නිවේදන හැකියාවක් ලබා දෙන අවස්ථා රූපවාහිනි වැඩසටහන්වලින් පවා ඉදිරිපත් වේ. අවශ්‍ය වන්නේ එබඳු නිර්මාණශීලී මානව සම්පත් ලාංකේය අධ්‍යාපන ක්ෂේත්‍රයේ නිසි තැන්වල ස්ථාපිත කොට ඔවුන්ගේ දැක්ම හා නිර්මාණශීලී හැකියාව සමස්ත රටේම පාසල් දරුවන්ට ලැබෙන පරිදි ක්‍රමවේද සකස් කිරීමය.

එසේ නොවන්නේ නම්, නැවත නැවතත් කීමට සිදුවන්නේ මෙම ලියමනේ ආරම්භයේ සඳහන් කළ සංශෝධිත කියමනම ය.

“වෙනස් කළ යුතු දේ වෙනස් කිරීමට දිරියද, වෙනස් නොකළ යුතු දේ නොවෙනස්ව තබා ගැනීමට සවිය ද, ඒ දෙක එකිනෙකින් වෙන් කර ගැනීමට නුවණද කරුණාවෙන් ලංකාවේ අධ්‍යාපන බලධාරීන්ට දානය කළ මැනව.”

 

Saturday, June 5, 2021

ගිනි ගෙන අවසන්ව ගිලෙන ‘එක්ස්ප්‍රස් පර්ල්’ නැව දෙස බලා හිඳින ශ්‍රී ලාංකේය පුරවැසියකුගේ සිතුවිලි

 


ම’විසින් ලියන ලදුව අද දින Lanka Lead News වෙබ් අඩවියේ පළ වූ ලිපියකි.

 

පශ්චාත් යටත් විජිත ශ්‍රී ලංකාවේ දේශපාලන ගතිකයන් පටු සීමාවෙන් ඔබ්බට ගෙන පුළුල් චිත්‍රය තුළ තබා විමසා බලන විට නිදහසින් පසුව මේ රටේ සිදු වූ බොහෝ තීරණාත්මක දේශපාලන සංසිද්ධි සඳහා විදේශ ඔත්තු සේවාවන්හි මැදිහත්වීම් හා අතපෙවීම් තිබී ඇති බව ප්‍රතික්ෂේප කළ නොහැකි ඇත්තකි. මේ ඇතැම් සංසිද්ධි සඳහා ඍජුව ඇඟිල්ල දිගු වූ විවිධ දේශපාලන පක්ෂවල පුද්ගල චරිත සිටින නමුත් හුදු පුද්ගල චරිතවල ක්‍රියාකාරීත්වයන් ලෙස පමණක් ඔවුන්ගේ මැදිහත්වීම් කියවාගැනීම තුළ මේ සංසිද්ධි පිටුපස වන විශාල චිත්‍රයට අවධානය යොමුවීම වැළැකී ගොස් තිබේ.

ශ්‍රී ලංකාවේ තීරණාත්මක දේශපාලන සංසිද්ධි බොහොමයක් සිදුව ඇත්තේ සී.අයි.ඒ. (ඇමරිකාව), මොසාඩ් (ඊශ්‍රායලය) හා රෝ (ඉන්දියාව) යන ඔත්තු සේවාවල වෙන් වෙන් හා /හෝ ඒකාබද්ධ උපායමාර්ගික සැලසුම් හා අතපෙවීම් හරහා බව මෙම දේශපාලන සංසිද්ධි පුළුල් චිත්‍රය තුළ තබා ප්‍රතිවිශ්ලේෂණය කිරීමේදී හඳුනාගත හැකිය. එම ඔත්තු සේවාවල පැත්තෙන් ගත්විට එම මෙහෙයුම් සාර්ථක කරගැනීම තුළ ඒ ඔත්තු සේවා පිටුපස වන රාජ්‍ය, කෙටිකාලීනව හා දීර්ඝකාලීනව ශ්‍රී ලංකාව තුළ දේශපාලන - ආර්ථික සාර්ථකත්වයන් අත්පත් කරගත් බව පැහැදිලිය.

‘නැඟෙනහිර පර්යන්තය අහිමිවීමෙන් පසු ඉන්දියානු භූමිකාව

මෑත ඉතිහාසය තුළ, කොළඹ වරායේ නැඟෙනහිර පර්යන්තය තම රටට හිමිකරගැනීමට නොහැකි වීම යනු ඉන්දියාවට පහසුවෙන් අමතක කර දැමිය හැකි තත්ත්වයක් නොවේ. ලංකාවේ වරායන්හි ආර්ථික හා දේශපාලනික උපායමාර්ගික වැදගත්කම හා සාපේක්ෂව සැලකීමේදී ඉන්දියානු වරායන්වලට ලැබෙන්නේ ඉතා පහළ වටිනාකමකි. මේ තත්ත්වය තුළ ඉන්දියාවට ලංකාව සම්බන්ධව පවතින්නේ කෙසේ හෝ සංසිඳුවා ගත යුතු ආර්ථික මනදොළකි. මෙරට වරායවල් අත්පත් කරගත නොහැකි නම්, මත්තල හා යාපනය ගුවන්තොටුපොළවල් හෝ අත්පත් කරගැනීමට ඉන්දියාව සැලසුම් කරන්නේ මේවායේ භූ දේශපාලනික වශයෙන් වන උපායමාර්ගික වටිනාකම ගැන නිසි අවබෝධයකිනි.

කොළඹ වරායේ නැඟෙනහිර පර්යන්තය ඉන්දියාවේ අදානි සමාගමට නොදීමට මෙරට රජය තීරණය කිරීමෙන් පසු, මෙරට ජාතික පුවත්පත්වල කතුවැකි පිටුවේ, ඉන්දියාවට මෙම පර්යන්තය ලබා නොදීමෙන් රටට විඳින්නට සිදුවන අනාගත පාඩු ගැන, එය ඉන්දියාවට දුන්නා නම් මෙරටට ඇති වාසි ගැන, ඉන්දියාව හා ශ්‍රී ලංකාව අතර වන දීර්ඝකාලීන සම්බන්ධය නැවත සිහිකැඳවීම් ගැන, ප්‍රකට පුද්ගලයින් මෙන්ම, මීට පෙර නමක් වත් අසා නොමැති පුද්ගලයින් විසින් ද ලියන ලද ප්‍රධාන ලිපි පළ වී තිබිණ.

කොළඹ වරායේ නැඟෙනහිර පර්යන්තය අහිමී වීමෙන් පසු ලංකාව සමග කරන ගනුදෙනුවේ හැඩය හා ගුණය සම්බන්ධව, ‘ශ්‍රී ලංකා ලිපිගොනුව සම්බන්ධව ඉන්දියාව පාර්ශ්වයෙන් නැවත විශ්ලේෂණය කරමින් සිටින බවට කිසිදු සැකයක් නැත. ඒ විශ්ලේෂණය ආශ්‍රිතව ගොඩනැඟෙන නව උපායික සැලසුම් තුළ ඉන්දියානු ‘රෝ ඔත්තු සේවාවේ මෙරට නියෝජිතයින්ට නව පැවරුම් ලැබී ඇති බවද නිසැකය. මෙම පසුබිම තුළ මෙරට ජනමාධ්‍ය හරහා ඉන්දියාවට පක්ෂපාතී ‘අහිංසක, ධාර්මික මතවාදී මෙහෙයුම ඉටු කරන මිලින්ද මොරගොඩ මහතා සහ තවත් අයට ලැබී ඇති අහිංසක, ධාර්මික පැවරුම ගැන හඳුනාගෙන තිබීමද ඉදිරියට බෙහෙවින් වැදගත් වනු ඇත.

දැනට සති කිහිපයකට පෙර මෙරට සති අන්ත ජාතික පුවත්පතක පළ වී තිබුනේ ඉන්දියානු ශිෂ්‍යයින්ට මෙරට බෞද්ධ විහාරස්ථාන හා බෞද්ධ අධ්‍යාපන ආයතනවලට ඇතුළත් වී බෞද්ධ සංස්කෘතිය හැදෑරීමට වැඩපිළිවෙළක් සැකසෙමින් පවතින බවයි. මතුපිටින් ගත් විට මේ සැලසුම ඉතා අහිංසක එකකි. මේ ඉන්දියානු ශිෂ්‍යයින් ‘ශිෂ්‍ය බබාලා’ නොවන බව අමුතුවෙන් කිය යුතු නැත. මේ ශිෂ්‍ය කණ්ඩායම් තුළට නිශ්චිතවම රෝ ඔත්තු සේවා නියෝජිතයින් ඇතුළත් කරනු ලබන අතර, ඔවුන් තමන්ට අදාළ පැවරුම් මේ තුළ ඉටු කරනු ඇත.  මේ පිටුපස ඇති ඉන්දියානු වුවමනාව ඉන්දියාවට පාලනය කළ හැකි ‘නිල’, මෙරට බෞද්ධ ශාසනය තුළ ගොඩනඟාගැනීම සඳහාය. මිලින්ද මොරගොඩ මහතා ථෙරවාදී බුදුදහම ගැන පතල මහා කරුණාවෙන් මෙරට විහාරස්ථාන වෙත ආධාර කරන්නට පටන් ගෙන ඇත්තේ ඉන් ලබන මහත් ඵල මහානිශංස තමන්ට සංසාර ගමන කෙළවර නිර්වාණ මාර්ගය සාක්ෂාත් කර ගැනීම සඳහා යොදාගැනීමට නොවේ.

එසේම, මෙබඳු ‘ධාර්මික පැවරුමකට වඩා වෙනස් පැවරුමක් / පැවරුම් තවත් පුද්ගලයකුට හෝ කණ්ඩායමකට හෝ ලැබී ඇති බව නිසැකය. ඒ පැවරුම එක්කෝ කෙටිකාලීන විය හැකිය. නැතිනම් දීර්ඝ කාලීන විය හැකිය. මෙබඳු මෙහෙයුම් තුළ විවිධ රාජ්‍ය නිලධාරීන් දැනුම්වත්ව හෝ නොදැනුම්වත්ව පාවිච්චි කිරීම ඔත්තු සේවා මෙහෙයුම් තුළ අලුත් දෙයක් නොවේ. රාජ්‍ය නිලධාරීන් සිය මෙහෙයුම්වලට ඈඳාගැනීම සඳහා ඔත්තු සේවා යොදාගන්නා ප්‍රධාන ක්‍රම අතර මුදල් සහ කාන්තාවන් සබැඳි ‘පැණි උගුල් තිබේ. එබඳු ඔත්තු සේවා මෙහෙයුමකට තමන් සම්බන්ධ බවවත් ඇතැම් විට රාජ්‍ය නිලධාරියා නොදනින අතර, සමස්ත දාමය තුළ නිලධාරියාට පැවරෙන කොටස ‘සුලු එකකි. අනුමැතියක් දීම පමණක් වුව හොඳටම ප්‍රමාණවත්ය. එබඳු සිදුවිම් අන්තර්ජාතික ඔත්තු සේවා සාහිත්‍යය තුළ විරල නැත.

චීනයට පක්ෂ ‘ජ.වි.පෙ.’සහ චීනයට ප්‍රතිපක්ෂ ‘ජ.වි.පෙ. එකක්ද? දෙකක්ද?

ඉන්දියාවේ සතුරා වන චීනය මෑත කාලීනව ලංකාවේ සිදු කරන ආර්ථික ක්‍රියාකාරකම් අතර, සමුද්‍ර ආර්ථික උපාය මාර්ගික කටයුතු ප්‍රධාන තැනක් ගනී. චීනය ලංකාව සමග කර ඇති ගනුදෙනු දෙපාර්ශ්වයටම වාසි සහගත (Win – Win) ඒවා බවට විවාදයක් නැත.  එසේම, ලංකාව චීනය සමග පවත්වන මෙම මිත්‍රත්ව භූමිකාව තුළ අන්තර්ජාතික තලයේදී මෙරට ආරක්ෂාව වෙනුවෙන් ප්‍රබල රාජ්‍යතාන්ත්‍රික මිතුරකු මෙරටට ලැබී තිබේ. මෙබඳු පසුබිමක ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ අද මතුපිටට ගෙන ඇති චීන විරෝධය විසින් අවසාන විග්‍රහයේදී ඉෂ්ට කරන්නේ කෙබඳු රාජ්‍යයක අවශ්‍යතාවක්ද යන්න සැක සහිතය. පැහැදිලිවම එය ඉන්දියානු (හා ඇමරිකානු) අවශ්‍යතාව වෙනුවෙන් නිර්මාණය වූවක් බවට සැකයක් නැත. 

මේ ලියුම්කරුගේ මතකය අනුව, දෙදහස් ගණන්වල මුල භාගයේ චීන - ශ්‍රී  ලංකා මිත්‍රත්ව සංගමයේ ප්‍රධානියකු ලෙස ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී විජිත හේරත් මහතා කටයුතු කළ අතර, චීනය හා ලංකාව අතර පැවති ඓතිහාසික සම්බන්ධතාව සමරමින් එවක එක් සංවත්සරයක් වෙනුවෙන්  ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ නිර්මාණ හා ශ්‍රම දායකත්වයෙන් සුවිශේෂ සමරු කලාපයක් පවා පළකිරීමට කටයුතු කෙරිණ. එසේම එවක චීන කොමියුනිස්ට් පක්ෂය විසින් ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ අභ්‍යන්තර නායකයින් කණ්ඩායමකට එරටට සති කිහිපයක අධ්‍යයන චාරිකාවක් පවා ලබා දීමට කටයුතු කරන ලදී. එදා තිබුනේත් අද චීනයම වන අතර, චීනය එදා ලංකාව සමග කටයුතු කළේද, අද ලංකාව සමග කටයුතු කරන්නේද එකම උපායමාර්ගික දැක්මක් - එකම උපාය මාර්ගික සැලසුමක් තුළය. මෙයට සාපේක්ෂව තබා බලන විට ජ.වි.පෙ. එදා චීනය සම්බන්ධව දැරූ ආස්ථානය නිවැරදි නම්, අද ඔවුන් චීනය සම්බන්ධව සිටින ආස්ථානය වැරදිය. අනෙක් අතට, ජ.වි.පෙ. අද චීනය සම්බන්ධව දරන විරෝධාත්මක ආස්ථානය නිවැරදි නම්, ජ.වි.පෙ. එදා චීනය සම්බන්ධව සිටි ආස්ථානය වැරදිය. එක්කෝ එදා තිබූ ජ.වි.පෙ. අද නැත. එසේත් නැතිනම්, ජ.වි.පෙ. අද චීනය සම්බන්ධව දරන විරෝධයේ වැරදි - නිවැරදිභාවය කියනු ඇත්තේ තව දශක කිහිපයකින් පසු කරන ස්වයං විවේචනයකදීය. (එසේත් නැත්නම් එදා තිබූ ජ.වි.පෙ. ගැනත් අද තිබෙන ජ.වි.පෙ. ගැනත් සවිඥානිකව සංසන්දනය කරන අපට පිස්සුය !)

මෙරට ක්‍රියාත්මක විදේශ ආධාර ලබන රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන පිළිබඳව 1994 න් පසුව 2008 වර්ෂය දක්වා තර්කානුකූල දැඩි විරෝධයක් හා විවේචනයක් සහිතව සිටි ජ.වි.පෙ., අද දවසේ එබඳු රාජ්‍ය නොවන සංවිධානවල (උදා - විකල්ප ප්‍රතිපත්ති කේන්‍ද්‍රය) මිතුරකු වීම හා චීනයට විරුද්ධව එම රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන සමග එකම වේදිකාවක කටයුතු කිරීම තේරුම් ගත යුත්තේ කෙසේද? එම රාජ්‍ය නොවන සංවිධානවලට ශ්‍රී ලංකා රාජ්‍යය සම්බන්ධව ඇති මූලෝපායික පැවරුම කිසි විටෙක වෙනස් නොවී ඇති යථාර්ථයක (උපක්‍රම කලින් කල වෙනස් වුවද) ඔවුන් සමග ජ.වි.පෙ. කරන ගනුදෙනුවට අදාළ විශාල චිත්‍රය නිර්මාණය වී ඇත්තේ කෙබඳු විදේශ රාජ්‍යවල මැදිහත්වීමෙන්ද යන්න පැහැදිලිය. නිසැකවම ඒ විශාල චිත්‍රය අඳින විදේශයන් අතර ඇමරිකාව හා ඉන්දියාව සිටී. එබඳු පසුබිමක මිලින්ද මොරගොඩ හා තවත් අයට ලැබී ඇති පැවරුමට වඩා වෙනස් පැවරුමක් මේ මොහොතේ ජ.වි.පෙ. සහ තවත් අයට ලැබී තිබෙන බවට විවාදයක් නොමැත.

එක්ස්ප්‍රස් පර්ල් නැව යාත්‍රා කළ ‘භූ දේශපාලන සිතියම

සමුද්‍ර ආර්ථික උපාය මාර්ගය කෙරෙහි විශේෂ නැඹුරුවක් සහිතව ලංකාව සමග චීනය ගනුදෙනු කරන යථාර්ථයක, ඉන්දියාවට (සහ ඇමරිකාවට) මෙරට සමුද්‍ර ආර්ථිකයට අදාළව දැවැන්ත භෞතික ආපදාවක් කිරීමේ උපායමාර්ගික අවශ්‍යතාවක් පවතින බව කිසි විටෙකත් ප්‍රතික්ෂේප කළ නොහැකි සත්‍යයකි. ඒ සඳහා බලපාන ආසන්න කර්මය වන්නේ කොළඹ වරායේ නැඟෙනහිර පර්යන්තය ඉන්දියාවට අහිමි වීමය.

මෙතැනදී අවශ්‍යයෙන්ම සටහන් කළ යුතු අන්තර්ජාතික උදාහරණයක් තිබේ. මෑත කාලයේ ලෙබනනයේ වරායක් ආශ්‍රිත ගුදමක ගබඩාකර තිබූ රසායන ද්‍රව්‍ය ගිනිගෙන දැවැන්ත පුපුරා යාමක් සිදු විණි. මේ සිදුවීමට ආසන්න පෙර කාලයේ ලෙබනනය හා ඊශ්‍රායලය අතර යම් ගැටුම්කාරී තත්ත්වයක් තිබිණ. වරාය ආශ්‍රිත ඒ පිපිරුම සිදුවන්නේ මේ ගැටුම්කාරී සිදුවීම් දාමයේ යම් තැනකදීය. ඊශ්‍රායලය සිය මොසාඩ් ඔත්තු සේවය මගින් මැද පෙරදිග රාජ්‍ය තුළ ප්‍රබල ඔත්තු සේවා ජාලයක් ක්‍රියාත්මක කරගෙන යන්නේ සිය රටට එරෙහිව මැදපෙරදිග කලාපයේ රටවල් තුළ පවතින විරෝධය කළමනාකරණය කර ගැනීම සඳහාය. එබඳු පසුබිමක ලෙබනනයේ පිපිරුම පිටුපස ඇති ඔත්තු සේවා හස්ථය කුමක්දැයි අමුතුවෙන් කිය යුතු නැත. එම පිපිරීමෙන් ලෙබනනයට සිදු වූ හානිය ගණනය කළ නොහැකි තරම් යැයි එවක ජාත්‍යන්තර ජනමාධ්‍ය වාර්තා කර තිබිණ.

මෙබඳු ලෝක දේශපාලන යථාර්ථයක කොළඹ වරාය වෙත යාත්‍රා කරන ‘එක්ස්ප්‍රස් පර්ල් නැවට’,  නාවික සිතියමට වඩා බරපතළ භූ දේශපාලන සිතියමක් ඔස්සේ යාත්‍රා කිරීමට සිදුව තිබුනේ නැතැයි කිසිවකුටත් කිව හැකිද? ඒ සැලසුමට අනුව ‘එක්ස්ප්‍රස් පර්ල්’ නැව ගිනි ගත යුතුව තිබුණේ කොළඹ වරාය තුළ බවට සැකයක් නැත.  මෙබඳු පසුබිමක මෙම ‘පශ්චාත් නැඟෙනහිර පර්යන්ත අවධිය තුළ ඉන්දියාව ලංකාව අඩපණ කිරීම සඳහා සිදු කළ මෙහෙයුමක් ලෙස මෙම ‘එක්ස්ප්‍රස් පර්ල් මෙහෙයුම හඳුනාගත හැකිය.

මෙම නැව ගිනිගෙන පුපුරා යමින් තිබෙන හා එහි තිබුණු ද්‍රව්‍ය මුහුදු වෙරළ වෙත ගොඩගසමින් තිබෙන දිනවල ඉන්දියාව මෙරට සිටින ඉන්දියානු ජාතිකයින්ට දැනුම් දීමක් කරමින්, ඔවුන්ට කිසිදු අවස්ථාවක එම ප්‍රදේශ වෙත නොයන ලෙස දන්වා සිටියේය. මේ දැනුම්දීම තුළ හුදු දැනුම්දීමකට වඩා යමක් තිබෙන බව ද හඳුනාගත හැකිය.

මෙම ලිපිය ලියන මොහොත වන විට ඉන්දියානු නාවික හමුදාපතිවරයා හා ශ්‍රී ලංකා නාවික හමුදාපතිවරයා අතර මේ නැව ගිනිගැනීමෙන් සිදුව ඇති විනාශය සම්බන්ධව දුරකතන සාකච්ඡාවක් පැවතී ඇති අතර, ඒ සාකච්ඡාවේ ප්‍රතිඵල ඉදිරියේදී ඉන්දියාව හැසිරෙන ආකාරය තුළ දැකගත හැකි වනු ඇත.

එසේම, මෙම නැව පිපිරීමෙන් සිදු වූ හානිය වෙනුවෙන් වන්දි ලබාගැනීමට අසාමාන්‍ය උනන්දුවක් පෙන්වමින් හැසිරෙන පුද්ගලයින්ගේ අරමුණ හා කොන්ත්‍රාත්තුව කුමක්ද යන්නද තේරුම් ගැනීම අත්‍යවශ්‍යය. මෙම හානිය සම්බන්ධව ශ්‍රී ලංකාව ගන්නා ක්‍රියාමාර්ගය ක්ෂණිකව ‘වන්දි මුදලකට ලඝු කර ගැනීමෙන් මේ සම්බන්ධව කරන විමර්ශන මගින් අනාවරණය විය යුතු තොරතුරු හා සම්බන්ධතා රාශියක් සඟවා තැබීමට හැකියාව ලැබේ. ඒ සඟවාලීමට බලාපොරොත්තු වන තොරතුරුවලින් අනාවරණය වනු ඇත්තේ ‘එක්ස්ප්‍රස් පර්ල් නැව යාත්‍රා කළ නාවික සිතියම ගැන නොව, එය යාත්‍රා කළ ‘සැබෑ භූ දේශපාලන සිතියම ගැනය.

අන්තර්ජාතික ඔත්තු සේවාවල සේවය කොට විශ්‍රාම ගත් ඇතැම් නිලධාරීන් පසුකාලීනව, තමන් රාජකාරි කාලය තුළ සම්බන්ධ වූ මෙහෙයුම් පිළිබඳව අනාවරණය කරමින් ලියූ පොත පත ඔත්තු සේවා සාහිත්‍යය තුළ විරල නැත. අනාගතයේ මතු යම් දිනෙක එබඳු කලාපීය ඔත්තු සේවා සාහිත්‍ය කෘතියක පරිච්ඡේදයක් ‘එක්ස්ප්‍රස් පර්ල් මෙහෙයුමට අදාළව සටහන් නොවනු ඇත්ද? නොඑසේ නම් එය සදාකාලිකව මෙරට පුරවැසියාට අනාවරණය නොවූ රහසක් වනු ඇත්ද?

ගිනි ගෙන අවසන්ව ගිලෙන ‘එක්ස්ප්‍රස් පර්ල්’ නැවේ දර්ශන දෙස බලා හිඳින විට, ශ්‍රී ලාංකේය පුරවැසියකු වශයෙන් මෙබඳු සිතිවිලි නැඟෙන්නේ මේ ලියුම්කරුගේ සිතේ පමණද?